Casper Verborg
Hedendaags

Opengelaten of opgeschuurde stukken canvas, een duidelijk zichtbare penseelstreek en druipers van verf: de schilderijen van Casper Verborg leven. Hij heeft een geheel eigen palet ontwikkeld, met kenmerkende kleuren in onverwachte combinaties. Op het eerste gezicht vrolijk, in tweede instantie alarmerend, giftig haast. Als snoep dat een onweerstaanbare aantrekkingskracht uitoefent, maar eigenlijk chemisch is.

Verborgs omgang met kleur sluit naadloos aan bij de ambiguïteit van het beeld. Waar dat eerder werd gekenmerkt door groepen figuren in raadselachtige interieurs, is de setting van de voorstellingen inmiddels verschoven en heeft het werk een andere concentratie gekregen. Theatrale processies zijn uitgedund tot slechts enkele karakters, terwijl de omgeving een grotere rol is gaan spelen—nadrukkelijker aanwezig, maar abstracter en daardoor universeler. In een schilderij kan de achtergrond zich zowel laten lezen als binnen- of buitenruimte, als bos, architectuur of olievlek. Het werk is daarmee losgekomen van het narratief, de voorstellingen hebben ademruimte verkregen.

De figuren die in de schilderijen de grootse, vaak dreigende natuur het hoofd bieden, zijn zowel anoniem als herkenbaar. Ze overstijgen het individu en symboliseren daarmee niet zichzelf maar de mens. Zelfs de herkenning van de gestaltes van Kim Jong-un en Donald Trump ontneemt dat gevoel niet. Relatief klein op een groot tweeluik, omgeven door een abstract landschap en geflankeerd door een grote gele gorilla, worden ze twee willekeurige mannen op een apenrots, echter ontdaan van hun macht.

In het spel tussen figuratie en abstractie, tussen herkenning en vervreemding, vormt een zelfportret met de schilder als archetype een sleutelwerk. Contrasterend met herkenbare elementen als een stoel en een vloerkleed gaan dwarrelende vormen, afgeleid van de bladeren van een plant in het atelier, een eigen leven leiden. Ze creëren een barrière tussen beeld en kijker, als verstorende elementen die zich voor de voorstelling dringen en het kijken bemoeilijken. Zo ontstaat een onontkoombaar en steeds groter wordend verlangen om erlangs te kijken, om je met je blik een weg te banen door het gebladerte en het parallelle universum erachter te ontdekken.

– Merel van den Nieuwenhof

Werken van Casper