TOEVLUCHT vraagt 12 jonge, Utrechtse kunstenaars hoe zij ontsnappen aan de waan van de dag en welke rol kunst daarin speelt. Van schilderijen tot digitale dreamscapes, van tastbare sculpturen tot sprankelende lichtkunst, van inspirerende sprekers tot zwevende dichters.

 

Alle kunst is te bekijken van 22 tot en met 26 september. Op vrijdag 24 september hebben we ‘s avonds een uitgebreid randprogramma, waarbij we de diepte ingaan met kunsthistorici, sprekers en poëzie.

 

Binnenkort maken we meer bekend over het programma!

Laura van Daalen

For Laura van Daalen (1995), the landscape is a recurring theme. Laura is a visual artist who graduated from the academy of the arts in Utrecht in 2019. Currently she is studying the research Master ‘Artistic Research’ at the UvA. Laura creates minimal landscapes through printing and painting, in which few characteristics are highlighted. The produced image leaves out certain details and brings composition and color as close together as possible. The artist creates work with in mind the notion of the Anthropocene. No untouched nature is left. When looking around, everything is designed. The artist is creating her own landscape in which one can wonder if an artificial constructed painting is actually more different than the nature around us. 


Casper Verborg

Opengelaten of opgeschuurde stukken canvas, een duidelijk zichtbare penseelstreek en druipers van verf: de schilderijen van Casper Verborg leven. Hij heeft een geheel eigen palet ontwikkeld, met kenmerkende kleuren in onverwachte combinaties. Op het eerste gezicht vrolijk, in tweede instantie alarmerend, giftig haast. Als snoep dat een onweerstaanbare aantrekkingskracht uitoefent, maar eigenlijk chemisch is.

Verborgs omgang met kleur sluit naadloos aan bij de ambiguïteit van het beeld. Waar dat eerder werd gekenmerkt door groepen figuren in raadselachtige interieurs, is de setting van de voorstellingen inmiddels verschoven en heeft het werk een andere concentratie gekregen. Theatrale processies zijn uitgedund tot slechts enkele karakters, terwijl de omgeving een grotere rol is gaan spelen—nadrukkelijker aanwezig, maar abstracter en daardoor universeler. In een schilderij kan de achtergrond zich zowel laten lezen als binnen- of buitenruimte, als bos, architectuur of olievlek. Het werk is daarmee losgekomen van het narratief, de voorstellingen hebben ademruimte verkregen.